Sen Benim Hiçbir Şeyimsin

Adını Sen Koy

2010-11-08T10:05:00.000-08:00

Kalemden, kağıttan, klavyeden ve kendim olmaktan uzak zamanlar geçiriyorum yeniden. Aylar sonra sözünü verdiğim yazımı yazıyorum nihayet ve bu yazım sadece bir kişeye ait, Rumeysa'ya..

yazamıyorum..

Ne değişeçek yazınca ki? Yine daldım yazarken.. gözümün önünde canlanıyor her şey, adımları, çayının demi, her dem incitmek istemeyişi, işin aslı son zamanlarda aklımda sorular, cevaplarım.. ardından bende değişmeyen ama benden başka her yerde değişen onca şey..

Niye sordum ki sanki? Sormasaydım hiç olmazsa aklımdakilerle yetinirdim.. olmazsa olmazları olacak insanın, o olmadı mı olmayacak yani illa olacak.. mesela çoraplarını hep aynı yerde bulacaksın, değiştirmeyeceksin bazı şeylerin yerini.. elinle de değiştirmeyeceksin dilinle de.. o hep öyle kalacak.. derlerki değişmeyen tek şeydir değişim, olsun.. onu da değiştirmeyeceksin anasını satayım, bırak öyle kalsın n'olacak sanki? Bir kere duymayı ver, değişmiştir o, unutmazsın ve hatta unutmak istemezsin.. mazoşist bir acıdır bu ve sen dibine kadar yaşamak istersin bunu.. bilirsin hani, bir kere aşka düşmeyi ver, tabir-i caizse kayar, bu da aynen öyledir.. birkere değişmesin, öğrendikçe değişir her şey, bir bir yıkılır gözünün önündekiler.. kafanın içinde şekersiz bir çay, ilerler servis için adım adım, dona kalırsın, bardak tabağıyla birlikte ağır ağır düşer, o an herkes çok yavaş hareket ederler, başlar aynı anda aynı yöne bakar ve aynı ağırlıkta bir müzik, yaşadıklarından öğrendiğin dersin resmini çizer, payına düşeni alırsın, film gibi..

Film bitti mi? Vida Film on dakikalık ara mı verdi yoksa, adını sen koy..

-Son zamanlarda sinemaya gittin mi? (Benimle sinemaya gel n'olur, bana zaman ayır.)

-Gittim evet..

-Hangisiydi izlediğin film, beğendin mi? (Keşke birlikte gitseydik, birlikte pişman olsaydık bu filmi izlediğimize ya da o bizim filmimiz olsaydı, keşke..)

-Adını Sen Koy..

-Tamam :)

-Filmin adıydı bu :) pek beğendiğimi söyleyemem..

-Neden?

-Filmin sonu yarım kalmış gibi, erkek çok seviyor ama kız oralı değil pek..

-Anladım..

Beklentilerimiz ve Biz İnsanlar

2010-01-01T04:26:00.000-08:00

Beklentilerimizi karşılayamayan bir yılı daha geride bırakıp, yepyeni bir yıla ilk adımı attık dün gece yarısı. Ne gariptir ki yine hiç bir beklentimizi tam anlamıyla karşılayamayacak olan bu yıldan da çok istedik, sanki tam bir yıl önce hiçbir şey istememişcesine. Nasıl başlarsak öyle devam eder deyip eğlendik, güldük, gezdik, tozduk vs. Halbuki bugünün dünden tarih dışında pekde bir farkı yok. Bazen öyle oluyorki dün daha güzeldi diyesi geliyor insanın. Aklımın almadığı da bu ya! Dünden ya da bugünden oturduğun, eğlendiğin yerde veya işine geldiği şekilde ne isteyebilirsin ki? Dün, bugün ya da yeni yıl kim ki? Yeni yıl beni anam değil babam değil bir şey isteyeyim ya da isteklerimi karşılasın. Hepimiz olmak istediği kişiyi, yaşamak istediğimiz hayatı ve gerçekleşsin istediğimiz hayallerin peşindeyiz.

- Biz insanlar : "Yeni yıldan aşk, para, sağlık ve mutluluk istiyorum. Savaşlar bitsin, ayrılıklar yerini birlikteliklere bıraksın. X kişisi de artık bana evet desin istiyorum."

- Yeni yıl : "Tamam"

- Yeni yıl : "Lan yürü git işine, aşk istiyormuş da para istiyormuş da, zıkkımın kökündeki bakteriler temizlensin istiyormuş da, benim isteklerim N'olacak? Biriniz çıkıpta 'yeni yıl sen bizden ne istiyorsun' diye sorduğunuz yok. Sanki benim babam lord, hangi birinizin isteğine cevap vereceğim ben ulan"

- Yeni yıl : "Allah versin güzelim başka kapıya"

- Yeni yıl : "Ulan gene mi sen, çok insan gördüm de senin gibi insanı da çok gördüm!"

- Yeni yıl : "Amanın taş yok mu taş"

- Yeni yıl : "Vermiyorum ulan, zorla mı"

- Yeni yıl : "Sen bana versene"

Çocuk gibiyiz, hepimiz yeni yıl annemizmiş gibi bir şeyler isteyip duruyoruz. İsteklerimiz, çocukken karşılığını bulamadığımız beklentilerimizin yandan yemişi ama olsun, hepimiz insan olmanın gerektirdiği en doğal tutumu sergiliyoruz. Her zaman yaşamak olmaz, arada istemekte lazım.

Küçükken annemle pazara çıktığımda isteklerim bitmek bilmezdi. Yokluk nedir bilmediğimden henüz, anneme "şunu da al bunu da al öbürünü de al, şu çocuğun elindekinden de istiyorum, pazarcının karizması hoşuma gitti sen en iyisi bana pazarın tamamını al." Kadıncağız altı üstü "şu çocuğa göre bir şeyler ver beyabicim" demeye beni yanında çanta gibi taşıyordu ama, ben ona eziyetten başka bir şey yapmıyordum. Annem en sonunda benim anladığım dili konuşma zamanın geldiğini anlayınca da ağzımın ortasına iki tane patlatıp "al sana şu alsana bu al sana karizma" deyip beni masum bir kedi yavrusuna dönüştürmeyi pekâla becerebiliyordu. Yokluğun dili yoktu ki bana annemin yerine şamar vurmaktansa bir şeyler anlatabilsin. Önemli olan isteklerimdi benim ve ben isteklerimin elinden tutabilirsem mutlu olacağıma inanıyordum. Yeni yıl geldi ben , daha doğrusu biz insanlar hâla bir şeyler isteyebiliyoruz. Peki hiç düşündük mü ki isteklerimizle İllallah ettirdiğimiz yıllar ne kadar varlıklı? Ne kadar zengin?

Demek ki biten her yılın arkasından gelen yepyeni yıllar o varlık sahibiymiş ki, dünyadaki her kese burs verebiliyor. Ya da yine biz insanlar beklentilerimiz karşılansın diye habire bir şeyler isteyip duruyoruz,verir mi vermez mi o yeni yılın bileceği iş, biz istemeye bakalım. Sonra vay sen istemedin, vay sen istedin de ben vermedim mi demesin.

Serna Cafe

2009-12-27T16:05:00.000-08:00

Adımların adımları takip ettiği, her adımın bir adım daha ileri götürdüğü anlarda başladı benim yolculuğum. Bir adım, bir adım daha ilerlerken aldığım yollar taşıdı beni gitmek istediğim yere ya da gitmeyi hayal ettiğim uzak, çok uzak yabancı ellere. Nereye gittiğimi bilmeden attım adımlarımı kimi zaman, adımlamak için adımladım ve adımlayarak ilerledim. Uzaklaştıkça artan özlemlerim, nerdeyim sorusunu anlamama çalıştığım bulunma haline alıştırdı farkına vardırmadan. İlkleri adımlarım heyecan vermeye başlamıştı belki ama, ilerlerken birbirine benzer attığım onca adımlar oldukça fazlalaştı ki, alışmaya başladığım adımlarla ilerlemeye devam etmeye başladım bu defa. Geldiğim yeri hatırlıyorum ama nerden nereye geldiğimi düşündükçe de, etrafıma bakmaktan alıkoyamıyorum kendimi. Biran durup bakındıktan hemen sonrada, acele etmek için ikna etmeye başlıyorum kendimi, daha yürüyecek çok yolumuz var.

Denize paralel yolların tam ortasında tamamlandı benim yolculuğum. Devam ederken unuttum adımlarımı, rafa kaldırdım düşlerimi ve ilerlemeye devam ettim sadece. Uzunca bir süre böyle devam etti bu. Arkadaşlıklarım oldu, uğruna en kıymet verdiğim ne varsa düşünmeden harcayabileceğim türden arkadaşlıklarım. Aşklarım oldu, yüzümde bir aile tebessümünü fazlasıyla yaşatabilcek aşklarım ve hiç birini yaşama fırsatı vermeden düşledim, bir bir idam sehpasında sandalyelerine tekme atarken anladım, uzaktan sevmenin de aşk demek olduğunu. Ne istediysem yaşadım, ne düşlediysem yaptım ve neyi istediysem aldım, fırtınaları içimi kopartan hırçınlıklarıyla doluydu hepsi ama, boğazıma kadar da mutluluğa battım. Bir şehirden bir diğerine gidip geldim, her gidişim bir olay her gelişim bir konu oluverdi zamanla. Yerimden kımıldamasam da uzaklaşmaya, uzaklığım artıkça da kendim gibi olmaktan ayrı kalmaya başladım zamanla. Yok yerden nefesime bir duman dikildi, çekip gitmeyi de bilmedi. Yalnız olduğum, kimse olmasın istediğim anlarımda iki parmağımdan sıkı sıkıya tuttu, bırakmadı. Ne yaptığımı, ne yapmaya çalıştığımı ya da neden yaptığımı düşünmeden çabaladım, çabalarken de ilerledim ve yorgunluğumu yaşadığım, akşam olupta dinlendiğim bir evim oldu zamanla, Serna Cafe..

Surat astığı ne varsa evde bırakıp gelenlerin, seslerin ezgilere karıştığı bir yerde nöbete durdum uzunca bir süre. Üç beş gece nöbetinde tek bir ses dahi duymadım, sesim soluğuma karıştı, uykusuz kaldım. Güneşimi özlerken benden çay isteyen herkese küfrettim, anlamsız gelen yudumlar beni benden dört kilometre uzaklaştırdı. Tek yönlü bir yoldu benimkisi, ya durup dinlenecektim ya da devam edecektim. Ayağımı gazdan hiç çekmedim, hızlandıkça da bilmediğim görmediğim, yaşamadığım, hayatların tam ortasında buldum kendimi. Yolumun uzun olduğunu o an anladım. Üstümde biriken yaşanmış hayatlar, her seferinde başka bir beni katladı, yükseldim. Kat kat biriken yükseklerden düştüm, bir başkasının yerine geçtiğimde. En az biriken yollar kadar uzak özlemleri sahiplerine verirken yaya kaldım. Bana ait ne varsa hepsinin bandrolü açılmamış, beni beklemekten ağaç olmuş, meyve vermeye başlamadan bir yolculuk daha başlamış, heveslerim kursağımda birikmiş.. Bir yudum mutluluk için kapısını çaldığım kimselerse soğuk bir suyun bana daha iyi geleceğini anlatıp durdular. Sustum, her zamankinden farksız dinledim, gözlemledim ama para etmedi, gördüklerini anlattılar, rahat olmadığım sonucuna varıp rahatsız ettiler..

Sonunu bildiğim yollarımı kendim çizdim ve sonu gözüken yollarda kılavuza gerek duymadım. O zaman anladım ki, benden istenen kahvelerin tadı gerçekten de, yapımındaki sütün, kahvenin birarda bulunduğunda bir isteğin karşılığı olabiliyormuş. Köpüğünü yudumlarken, insanların ellerimin sağlığını gülen gözlerinde gördüm. Bir emek bir teşekkürle sahipsiz bırakılmıyorsa eğer, zahmetin anlamsızlığını, insanların mutluluğundan sağlanan geçimle karnımı doyurduğum da anladım. Saat on bir dediğinde kapadım kapılarımı, bütün ışıkları kapadım, her şeyi ve kendimi yerli yerine koydum, bütün ışıkları yeniden yaktım, aydınlık bir yolda ilerlerken hayatı, hayalleri, aşkları, arkadaşlıkları görebilmek için..

Kendi yağında kavrulan ellerim, ellerini bırakmasın diye...

Sen Benim Hiçbir Şeyimsin

2009-12-21T03:22:00.000-08:00

Sen benim hiçbir şeyimsin

Yazdıklarımdan çok daha az

Hiç kimse misin bilmem ki nesin

Lüzumundan fazla beyaz

Sen benim hiçbir şeyimsin

Varlığın yokluğun anlaşılmaz

Galiba eski liman üzerindesin

Nasıl karanlığıma bir yıldız olmak

Dudaklarınla cama çizdiğin

En fazla sonbahar otellerinde

Üniversiteli bir kız uykusu bulmak

Yalnızlığı öldüresiye çirkin

Sabaha karşı öldüresiye korkak

Kulağı çabucak telefon zillerinde

Sen benim hiçbir şeyimsin

Hiçbir sevişmek yaşamışlığım

Henüz boş bir roman sahifesinde

Hiç kimse misin bilmem ki nesin

Ne çok çığlıkların silemediği

Zaten yok bir tren penceresinde

Sen benim hiçbir şeyimsin

Yabancı bir şarkı gibi yarım

Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak

Hiç kimse misin bilmem ki nesin

Uykumun arasında çağırdığım

Çocukluk sesimle ağlayarak

Sen benim hiçbir şeyimsin

Atilla İLHAN

Beş Dakika Mola

2009-12-19T02:59:00.000-08:00

Akıp giden zamandan artan bir şey yok, biraz biraz ömrümüz azalıyor sadece, bir de hayallerimiz.. hayalle gerçeği karıştıramadığım zamanlarımın bir köşesinde az soluklanıyorum, epey yol almışım fakat biraz yoldan sapmışım, bu saatten sonrada geri dönmekte olmaz, bir kere başladığım bu yolculuğu tamamlamam lazım, elbette biten her yolculuğum yeni yolculukların habercisi, yeter bu kadar dinlenmek, kalkıp gitme vakti..

Uzun uzun anlatıp sadece yazarak çözüme ulaşmak istediğim bir çanta dolusu soru işareti var kafamda, hepsini yeniden başlatıp oturumunu kapamak istediğim yarı cevaplanmış yarı boş bırakılmış sorular var.. hepsinin neden ve sonucunu yazmak istiyorum, çünkü belki diyorum bu sayede hepsinden kurtulup yerine yenilerinin gelmesine olanak verebilirim.. ilk defa yapmıyorum bunu, daha öncede bir kaç deneyimim oldu, sildim sonra yerine yine aynını koydum yani kendimi yormaktan başka bir şey yapmadım ve yoruldum.. aynı hatayı yapmayacağımdan eminim artık, çünkü o kadar tanıdık gelmeye başlıyor ki olup bitenler "ben bunu biyerlerden hatırlıyorum" dediğimde sadece gülüyorum kendime ve ne acıdır bir insanın kendine gülmesi..

Unutmuyorsam hiçbir şeyi, her tarafım dünün bugünün izleriyle doluysa eğer paylaştığımdandır veyahutta kendimden bir şeyler verebildiğimdendir.. bugünlerde unutmak istediklerim sıkıyor canımı, yaşadım ama insanı pişmanlığına sürüklemek isteyen yaşantılarım oldu, her ne kadar yaşadıklarından bir şeyler öğrense de insan zor oluyor, çok zor.. bu defa kimsenin seni düşünmesine izin vermek istemiyorsun, kendini fazlasıyla düşünen bir sen bu kez daha güçlü.. anlatmaya başladığım vakit aklım dağılıyor, bir maymun iştahlılığı beni yazmak istediklerimin dalına budağına çalıyor ve ben bu yere bere içinde bir şeyleri anlatamıyorum, bildiğim bütün kelimeleri yerli yerine koymak vardı ama bir durgunluktur sarıyor her bir yanımı, susuyorum.. benim bile duymakta zorlandığım konuşmalarım oluyor, farklı tabirle "görürsünüz lan siz" dediğimi duyar gibiyim..

Her ne kadar aklımın sağ köşesine bir şeyleri sarıp sarmalayıp saklasam dahi kendime bir uyarıda benden olsun; sen sen ol yazmak için durgun olduğun zamanlarını bekleme, hiç çekilmiyorsun çünkü..

Bir Adım daha

2009-11-21T02:50:00.000-08:00

Soğuk, çok soğuk günlerin habercisi bu ilerleyen günler, kasım ayının sonuna doğru yaklaşıyoruz, kim bilir attığımız her adım bilmediğimiz hangi sona doğru yaklaşıyor.. yine yerinden kalkıp gitme vakti, yine yeni bir bilet, tarihi ilerlemiş bu defa ve yine yeni bir telaş, biraz tatlı biraz buruk.. yeni meraklar, yepyeni beklentiler ve bitmek bilmeyen her dem tazeliğini koruyan düşünceler duygular.. gidiyorum!

Yenilik nedir? Parlak mıdır? Temiz midir? Sıfır mıdır? Yeni olduğunu bildiğin bir koku mu? Yoksa göze ya da kalbe hitap eden başka bir şey mi?

Aslında yenilik adında saklı yani yeni yeni olduğu için yeni, isimler eskir mi hiç, eskimez.. eskiyen yenilikte var eskimeyen yenilikte var. Örneğin düşünceler eskimez ama ayakkabı eskir, duygular eskimez ama gömlek eskir, yenilik ikiye ayrılır yani; eskiyen yenilik eskimeyen yenilik.. yeni olan her şey eskimeye mahkumdur deriz, oysa yeni olan her şeyi eskiten biz olduğumuz için eskir fakat biz bunu kabullenmeyiz.. eskidendi küflendi deriz, oysa hatırladığımız her şey yenidir.. dün gibi, çünkü dün de gün geçtikçe eskiyecek..

İşte asıl yenilik düşünceler, duygular ve yaşananlardan ibaret.. ayakkabı gibi gömlek gibi gelip geçici şeyler elbette eskimeye mahkum ve bizler buna benzer şeylere yeni dediğimiz sürece yeni olarak kullanabileceğimiz hiç bir şey yok, hiç bir şey.. oysa hiç bir zaman eskimeyen, her dem yepyeni kalabilen bir bakış, bir söz, bir düşünce ve birden fazla yenilik, eskimez kirlenmez ve kokmaz..

Pişmanlıklarımın kimsesiz kaldığı zamanlarda saklı kaldı yenilik.. yıllar olmuş, yıllar geçmiş ama eskitmek istemediklerim eskimeye yüz tutmuş.. demek ki insan hatırlamak istemediklerini eskitiyormuş eskimeyenlerin arasından. Düşünüyorum da gerçekten de öyle olması gerekiyor. Yeni bıraktıklarımızı inancımızlada çitilememiz gerekiyormuş ama görüyorum ki şimdi yeni bildiğim her şey ağarmaya yüz tutmuş.. yenilerimi yenilere bırakma vakti geldi geçiyor. Bir de zaman sana son bir şey daha öğretiyor, hiç bir şey olmasını istediğin eskiler gibi olmuyor, yaşadığın yeni yeni şeylere göre ayarlayacaksın adımlarını.. bir adım, bir adım daha derken bir de bakmışsın ki başladığın yerdesin. Çünkü başladığın yerde eski diye bir şey yoktu ki, her şey yine ve yeni olan bir öykünün başında hissettiklerinle aynı..

Ne diyordum! Diyordum ki dünle bugünün arasında ne yaşarsan yaşa, hatırlayabildiklerindir yenilik, eskimez üzülme..

Ayrılık Vakti

2009-02-27T03:10:00.000-08:00

Her yolculuk başladığı yerde biter derlerdi ya, benim yolculuğumda burada son buluyor işte.. Neyi nereye ne yazağımı bilmeden yazıyorum yani sadece yazmak için yazıyorum. Çünkü biliyorum ki anlatmak istediklerim, içimde biriktirdiklerimi ne klavyenin yardımıyla ne de dinlediğim müziklerin etkisiylede olsa tamamlayamayacağım, biliyorum..

İnce ince planlar yapan biriyim, atacağım ikinci adımın gerisinide düşünerek yaşıyorum fakat şuan nedense kendimi pekte başarılı bulamıyorum, içim bir garip, içimde bir sıkıntı, içimde bir yalnızlık, içimde bir pişmanlık.. Trafikten kaldığım için mi, dünkü piçin sözlerine maruz kaldığımdan mı yoksa yolculuğumun bitiyor olmasından mı bilemiyorum bu içimdeki hissin nedenini.. Bu nasıl iştir böyle ya, bu nasıl düşünce, bu ne derece saygısızlıktır böyle!

Bazen düşünüyorumda, bazı insanların hiçte gereği yok gerçekten, yani bu insanların direkt olarak analarını geberteceksin, zamanında sırf cinselliklerinin baskınlığıyla bir piç meydana getiriyorlar ve bunun cezasını sevgilisiyle efendi efendi, şirin şirin evine giden insanlar çekiyor.. Öyle zannediyorumki bazı zamanlar insanların neden cinayet işlediklerini anlayabiliyorum, az bie yapmışsın abi diyesim geliyor. Adeletini ben bu dünyanın ya, bu abi kelimesinden de nefret ediyorum artık ya. Al işte, sonrada neden böylesin diye soruyorlar! Ben kendimi anlatamadığıma mı yanayım, anlattığım vakit soracağını bildiğim o iğrenç soruları mı aklıma getirip bir de ona mı kafa yorayım, nedir yani nee..

Alıp başımı gidesim geliyor çoğu zaman, ama bu dünyada bir yerde değil, ölümde değil, çünkü kendimi pek iyi hissetmiyorum, şöyle Dünya Oditoryum diye başka güzel, her şeyden ve özlemden uzak bir yere gitmek, o da çok uzak nee..

Kağat Kalem

2009-01-05T03:14:00.000-08:00

Düşüncelerim hiç değişmedi..

Değişen hayatımdan önce düşündüklerimle şimdikiler aynı..
Çocukken ne düşünüyorsam, neyi gerekli görüyorsam ve neye ihtiyaç duymuyorsam, düşüncelerim beklentilerim hemen hemen aynı..

Fazla olduğunu düşündüğüm kadar yaşanmışlıklarım oldu, yeni alışkanlıklarımda var artık, yeni arkadaşlıklarım, yeni yeni aşklarım oldu. Aldatmak, yalan, düzenmazlık -asla demekle hata yapabileceğim kadar- asla olmaz dediklerim yerleşiverdi hayatımın tam ortasına.. Eskisi kadar içimden gelenleri söylemez oldum, çok konuşmuyorum, daha çok susar oldum, su içmez oldum.. Kimseyi, arkadaşlarımı ailemi akrabalarımı aramaz oldum, adımlarım beni hatalara sürükler oldu, hatalarım oldu ve ben hata yaptım.. Her işimi dört dörtlük yapmayı istedim her zaman, estetik olsun istedim, düzenli ve göze hitap etsin istedim devamlı.. şimdi hiçbiri umrumda değilmiş gibi davranıyorum, her şey baştan savma. Hal böyle olunca bir şey daha öğrendim, insanlar senin yaptıklarını umursamıyor bile, en fazla sevdiklerin dinliyor seni ve bu sevinç fazla sürmüyor, ikinci bir adım atmak gelmiyor içinden.. bütün bunlar nihayet kendimi düşünmeyi öğretti bana ve ben artık kendimi de düşünür oldum. Anladımki şimdilik yalnız takılmak sarıyor beni, yanıbaşımda biri olduğu zaman kendimi unuttuğumu anladım, insan mıyım amele miyim, nereye bu yolculuk bilmezdim, gerçekçi olmayı öğrendim, canım önceleri biraz yandıysa bile..

Yapmadığım birçok şey yaptım, konuşmak için konuştum, düşündürmek istediğim gibi hareket ettim, kendimi kendime kapadım, kendimi tanımadığımı düşündüm, neden diye diye birde baktımki başladığım yer görünmez oluvermiş, nedensiz biraz, farksızlık az da olsa, uzayıp gitmiş yollar.. içimden hiç birşey yapmak gelmiyor, öyle yaşıyorum anlıycan. Sorumsuz olduğumu söylüyor beni tanıyanlar bana, onu bile umursamıyorum. Biraz kendimi toparlarsam tam süper olacak. Yeni bir pantolon, bi kazak, yeni bir de diş fırçası almam gerek. Yalanı ve sigarayı bırakmam lazım, içim rahat değil. Bişeyler yaşamak için yapmayı düşündüklerimi kafamdan silip atmam gerek, kimse umrumda değil, banane ben karışmam..

Şuraya bak, yazdıklarım bile ne halde olduğumun göstergesi, ağzımı burnumu kırasım geliyor içimden. Maksadımı aşan sözler ettim yine, pardon..

Ne güzel bir dünyam vardı benim, ne kadar olduğu gibi, ne kadar açık, ne kadar yüzkızarabilen çabucak.. hepsi uzaklarda kaldı, şimdi resmen hayatla mücadele ediyorum.. yemin ediyorum kendimi doğru dürüst anlatabildiğim kimse yok, hem neden olsunki? Diyelim oldu, yani biri ya da birileri varolsun hadi, arkadaş ne neyi anlatacağımı biliyorum ne de biraz kem küm etsem beni anlayacağını düşünüyorum kimsenin. Şöyle bir bakıyorumda herkes kendi halinde, neden durmadan gözlem yapıyorum ki? Tek tesellim kendimi biraz geliştirdiğimi düşünmek, elbette tecrübelirim yararıma olacak günün birinde ve yarınında, amaa.. işte bir ama daha, Allah belasını versin bu ama'ların. Sanki bir ama'nın ardınan söylenecekler olup biteni tamir etmeye yetecek, her şey havada kalıyor,ulan biliyorsan yapta adam sansınlar, bilmiyorsan susta bişey sansınlar. Yazımı güzel bulmuyorsanız beni anlıyorsunuz demektir..

Şimdi eskisi gibi değilim çok az takabiliyorum olup bitenleri, eskisi gibide kağıt kalemi elime alamıyorum, net ortamınada çok seyrek yazar oldum, blogumu bile ihmal eder oldum anlıycan.. kendimi bildim bileli yazmışımdır her türlü, hatta en yoğun en vakit ayırılmaz zamanlarımda bile, sağ elimde kalem önümde bir defter, kağıt ya da okunabilen bir nesneyi karalamışımdır hep.. kendimi anlatabildiğim başka, ama :) daha güzel bir yazımı iple çekiyorum, işte böyleyim bu zamanlarda..

Sensiz

2008-09-18T09:53:00.000-07:00

Karadenizin bana davetiye göndermesiyle başladı aslında her şey.. her şeyden uzak kalışımın yavaş yavaş sona ermesi ve yavaş olmayacak kadar hızlı başlamasıyla oldu bitti anlatmak istediklerim..

Sessiz, çok sessiz bir halim vardı önceleri.. "günaydın'lardan, merhaba'lardan, nasılsın'lardan" uzaktı benim sessizliğim.. kimseyle konuşamayacak kadarda sessizdim, konuştuğum vakit yüzüm kızarır, kelimelerim boğazımda düğüm düğüm olur ve kendimi en rahat hissettiğim ana kadar ağzımı bıçak açmazdı.. geride bıraktığım yıllardan aldığım destekten olsa gerekirki uzak olmaktan uzaktım sessiz olduğum kadar. Yıllarımı yalnız, tek başıma ve kızlardan uzak olmasından mıdır nedir, sınıfımda o kadar kızı hiç birarada görmediğimden vardı galiba üzerimdeki bu çekingenlik. Yanlış anlaşılmalar eksik olmuyordu başımdan, bir kızın bana "günaydın mehmet" demesi dahi yetiyordu buna.. anlatmakla bitirebileceğimi düşünmediğim üniversitedeki bu ilk yıllarım sonradan, ama yakın bir sonradan değişmeye başlayacağını nereden bilebilirdim ki..

Arkadaşlık, fedakarlık, hayal kırıklıkları, sigara, aşk, ben olmaktan uzak bencillik, çıkar ilişkiler, dedikodu ve yazmakla sinir olduğum buna ve birbirine benzer onca şey.. yürüdüğüm yollarda duymamak için kulağımı kapadığım gerçekler, asla kabul edemem dediklerim, pişmanlıklarım ve pişmanlıklarıma pişmanlıklarım, hemen hemen hepsinin tek ve bilinen en doğru yaklaşımını da kabul etmeye başladım yine yavaş yavaş, gerçek.. yaşamımda birbirine benzer olan farklı ilişkilerimin tek bir adı ve anlamı varmış oysa, gerçek -gerçekten gerçek-

İstemediğim halde aklıma geliyor yine geçmişim ve komiktir, kendimi hapşurduktan sonra çok yaşamışım gibi hissediyorum aklıma her geldiğinde geride bıraktıklarım.. bunu yazarken bile yüzüm kızarıyor aslında, "ne bıraktın ki sen geride durmadan aklına geliyor böyle" diye! acıdır söylemesi kadar yazması da, ama bakıyorum ki her şey, kabullenmediğim gerçeklerden ibaret.. meğer ben kendi içimde bir dünya yaratmışım ve orda benim kurallarım geçerliymiş!

Hangi dünya, hangi kurallar ve hangi gerçekler? olmayan ve tıpkı okuduğum bir yazarın sözü gibiydi benim dünyam, "hayalle gerçek arasında bir düş" ne gerçeklere kaptırmak istiyordum kendimi ne de düşündüğüm kadar hayalperest olmak istiyordum.. kendimi anlatamamaktan mı korkuyordum yoksa, rahat olamayışımdan dolayı mıydı yanlış düşüncelere maruz kalmak, benim korkularım? evet, itiraf ediyorum yıllar yıllar sonra, tamam korkuyordum!

Korkuyordum ve korkularımı da yaşıyordum belki ama yalnız değildim.. kendimi anlattığım bir ben daha vardı bende! yaşadıklarımı, düşüncelerimi, gözlemlerimi, hayallerimi ve hayata dair ne varsa farkında olan bir ben'le paylaşıyordum her şeyimi.. o bana her şeyin doğru olanını yapmamı söyleyip duruyordu, kabul edilebilirliği genellik taşıyan bir gerçekliliği vardı söylediklerinin, ama ben başına buyruk bir çocuktum.. o ne söylerse söylesin, ben yinede bildiğimden geri durmuyordum...

Halledilebilir herhangi bir işi yapman için geçerli bir süren varsa, bu süreyi kimileri erkenden değerlendirir, kimileride sonuna kadar kullanır ve son dakikada halletmeye çalışır, başını ağrıtır ve sona da kalsa bitiriverirler, çünkü olması gereken her şey er ya da geç, bir gün mutlaka gerçekleşir! gerçekleştide..

Şimdi hayat denen o sonsuzluk karşısında izin vermediğim, izin vermediklerim yanıbaşımda.. yaşamayı öğrendim onlarla, yanlışta olsa, ayıpta olsa, ayıplansam dahi, hatta ve hatta bana terste olsa anladım ve yürüyorum durmadan.. arada geliyor aklıma geride kalanlar, sonbahar günlerinde havanın buluta çaldığı zamanlarda hafif bir titremeyle denize bakıp çayımı yudumlarken aklıma getirmek istemediklerim aklıma geldiği gibi, gülümsüyorum sadece ve sadece zamanı değilmiş diyorum, şimdiye saklıymış gülümseyebildiklerim ve gülümseyebiliyorsam bugüne aitmiş yaşadıklarım, mutluyum..

Başımın Belası

2008-07-31T13:17:00.000-07:00

Girişine karar vermekte zorlandığım bir yazımın daha başında olmak, bana yazmaktan başka çarenin olmadığı zamanlarımı bir kez daha anımsattı.. geç kalmış olabilirim ama yazmak için tam zamanı deyip, parmaklarımdan destek almak beni daha şimdiden rahatlatmaya başladı bile..

Nerden aklıma geldi yine unutmak isteyipte hergün anımsadıklarım ve her yinelenişinde ders almakta kafamın basmadığı geçmişim? Sanki olup biten her şeyin bir sırası varmış gibi ve sanki bu sıralamada mola yokmuş gibi geliyor bana. Her şey birbirinin aynı ama bir o kadarda farklı. Farklı olması mı beni aynı hataya sürükleyip duruyor devamlı? Neden güvenemiyorm ben kimseye ve neden güvencemin olmadığı konusunda her seferinde haklı çıkıp hayıflanmaktan vazgeçemiyorum ben? Sitem ettiğim soruların aynını kendime sormaktan ve aldığım cevaplardan yetinmekten uzak kalmak, kendime kızmak ve sessiz kalmak için yetiyor her seferinde.. İçimden sadece arkadaş demek geldiği bir kardeşimin söylediği söz, daha doğrusu kahredip susturduğum o söz, "doğruluna inandığın şeyleri kabul etmemek, sana senden kaybetirmekten başka bir kar bırakmaz" peki neden izin ver(e)miyorum ben buna? Korkuyor muyum yoksa? İyi ama neden? Neden doğru bildiklerimden uzak kalır oldum? Hep mi böyleydim, yoksa bu yeni mi? İşte sonuç ortada, telafisi çok zor bir sonuç, yarım kalmış tamamlanması zor beraberlikler ve birde kaybeden, yani ben..

Aslında her şeyin başladığı yerdeyim, yani başlarken olacakların kapımı çaldığı evin yamacından seyrediyorum yaşadıklarımı.. eğer içimden geldiği gibi yani inandığım şeylerin doğruluğunu, hissettiklerime yoldaş etseydim eger, şimdi bu içimi kemiren duyguyu hissetmezdim. İnsan geçekte güzel gördüklerini mi yaşar, yoksa güzel olanı mı tercih eder? Veyahut şu şekilde sorayım, insan yaşadıklarını mı güzelleştirir ve güzel olana yönelir, yoksa sahte güzelliklerin ardında mı arar mutluluğu? Tüm bu soruların doğru olan yanıtlarının değilde, yanlışlarının yanında yardımcı rol oynamak, benim bu yazımın en temel nedeni aslında..

Bana göre bir insana kimse kolay kolay ya da dolaylı olarak zarar veremez.. İnsan kendinden başka, kimsenin kendine veremeyeceği zararları verir.. ve bende kimsenin bana, benim kadar zarar veremeyeceği zarardan aldığım hislerimi yazmaya koyulduğum, uzun zamanki bu ilk yazımda, başarılı olamasamda, kendimi iyi hissettiğim ilk anda bunu düzelteceğimden eminim.. Bunu bilmek her şey için yetiyor aslında bana, buda inandığım doğrulardan kendime tek itiraf edip kabullendiklerimin arasında olanlardan..

Bir arkadaş olarak sadece şunu söyleyebilirim; eğerki bu hayatta sevdiğimiz kişileri önemsiyorsak, bunun nedeni kendimizi önemli görmemizden kaynaklanıyor. Eğer biz olmasaydık, sevdiklerimizi önemli kılan bir şeyde olmazdı, biz varız ki onlar önemli.. Yani sonuç olarak, önemli olan biziz, sevdiklerimiz sadece önemli olamaya yetirdiklerimiz, hepsi bu..

Taşındım..

2008-06-23T03:03:00.000-07:00

Yeni ve olmasını istediğim şekilde bloğumu düzenliyorum.

Önceki yazılarımı da yerleştiriyorum ve yepyeni senaryolarımla yazmaya devam ediyorum -edeceğimde-

Mehmet KÖSEKUL

Gidiyorum, Bütün Aşklarım Nerde, bilmiyorum..

2008-06-23T03:01:00.000-07:00

Şarkılar anlatırmış ya duygularını insanların, benimkine yardımcı olduğunu söylemek istiyorum..

Sekiz yılı gurbette bugün sonlandırıp, akşam ait olduğum yere doğru gidiyorum, içim bir garip, kimsesiz bir gariplik var içimde.. Geride bıraktığım bu yıl, geride bıraktığım yıllarımdan çok farklı oldu benim için, çok şey kazandım diyebilirim ya da çok şey kaybettim.. kaybetmek bana bu kez üzüntü vermedi, kaybettiklerime üzüldüğümü düşündüm biran..

Bazen insan kaybettiklerine, üzüldüğünden çok seviniyor sahip olmadıklarına ve kaybetmeyeceğini bildiklerine. Bu düşünce adımlarımı daha da sağlamlaştırıyor. Genel olarak, şöyle bir geriye bakıyorumda bu yıl yaşadıklarım, önceki yıllarda yaşadıklarıma çok benziyor belki ama, yaşadığım bu benzerliklerin hepsinden çıkardığım sonuç - umuyorum- bu benzerliklere birdaha yer vermeyecek. Anladım ki hasret yeni bir aşkı bulana kadarmış, anladımki insan doğruyla yanlış arasında sıkışıp kalmatan uzak olmak için yer yer Hayır'lara da yer verebilmeliymiş, anladım ki insanları anlamaya çalışmak kendin için yapabileceğin en zor şey ve insanlar için değiştirilmesi zor olan durumlardan birisiymiş. Kendi haline bırakıp insanları, sadece tanıyamaya çalışman bile, hem yeterliymiş hemde daha karlıymış.. Anladım ki her insanın kabul etmediği çıkarları varmış, iyi ya da kötü.. Değişmez ve değişken olanı farkedip kendini bulmaya çalışmaktan daha doğru bir şey olmadığını da anladım. Kimsenin beni anlamadığını düşürken, kendimi anlamanın başkalarının beni anlamasından çok daha zor olduğunu anladım. Zaten eğer kendimi anlamaya çalışsaydım en başından bu yana ve kendimi bulmak için yorulsaydım kimseler için yaptığımın çok azı kadar, o vakit; yalnız, güçlü, mutlu ve başarabileceklerimi anlamam, benim esas sahip olmam gerekeni bana vaadedebileceğinin farkına varırdım. -azda olsa vardımda-

Ve anladım ki AŞK'ı tek kişilik yaşamak, paylaştıkça çoğalacağını düşündüğümden daha fazlaymış.. zorda olsa bazı şeyleri insan kendine saklayabilmeliymiş. Önemini hiçbir zaman yitirmemesi için olması gerekenlerden biri de buymuş - benim düşüncem- Şimdi gidiyorum, hayalini kurduğum aşklardan uzak - ya da yakın- ait olduğum yere gidiyorum.. Kendimi hiç olmadığım kadar güçlü, başarılı ve kararlı görebiliyorum bukez..

Sevdiklerim ve beni sevenler hoşçakalın, su akıyor ve ben gidiyorum..

Şans dedikleri şey

2008-06-23T02:59:00.000-07:00

Hatırladığım tüm ödevlerimi hep en son güne bırakmışımdır ben.. ilki de öyleydi en sonuncusuda.. arkadaşarım sorumsuz olduğumu ama şansımdan dolayı bi şekilde halledebilmeme çokda fazla bir anlam veremediklerini söyleyip duruyorlar.

Söyledikleri kadar sorumsuz biri değilim aslında ben. Sadece halledebileceğimi biliyor olmanın verdiği rahatlığı anlatamamaktan kaynaklanıyor benimkisi.. gerçi bir işi halledeceğimi bilmek, halledeceğim işlerimin en büyük engeli olduğunun farkında olduğumu bilmekte ayrı bir durum ya, söylemek istedğim bundan farklı bir şey.. gerçekten duyduğum, bildiğim ya da bilmediğim, bana söyledikleri şans dedikleri bu şey neydi gerçekte?

Elbette bunun edebi bir tanımı vardır ama ben kendimde bulduğum, anladığım ve söylemek istediğim tanımı yapmak istiyorum.. bana göre şans, aslında olması gereken durumdan başka bir şey değil.. yani sanki planlanmış bir senaryonun içerisinde yer alan ne varsa, önceden belirlenmiş olan hemen hemen her şeyin hayatta uygulama yeri bulabilmesidir.. eksikliğinin farkındayım söylemek istediklerimin, ama içimden şimdi daha fazlasını yazmak gelmiyor..

Bugün ilk defa, bi ödevimi yapması için önceden rica ettiğim arkadaşımın, talihsiz bir kaza yapmasının verdiği hissi, onların bana söylediği gibi sorumsuzluk olarak adlettirdim.. belki arkadaşımın söylediği an yapsaydık ödevi, kimbilir bugün Söngül beli incitmeyecekti.. Aslında şans dedğimiz şeyin bile bugün olan bu olaylada bir alakası var.. "kim bilebilir" diyoruz ya arasıra, bilmediğimiz ne varsa, yaşadığımızda farklılığını dışardan görenlere hoş geldiğinden belkide gözlemleyebildiklerini kendi adımıza şansı görebiliyor olmaları.. bana görede arkadaşımın saçlarının olması onların şansları, ona görede benim derslerime karşı sorumsuz gibi gözüküp, buna rağmen üstesinden gelebiliyor olmamda bende gördükleri şans..

Demem o ki aslında bana göre her şey olması gerektiği gibi, esas üzerinde durulması gerekense neyi ve neden yaşıyor olmamızdan yana düşündüklerimizden elde kalanlar.. şans dediğimiz şeyse sadece bizim onu, o şekilde tanımlamamızdan kaynaklanıyor..

"Hayır" deme İhtimalim

2008-06-23T02:56:00.000-07:00

Kendimi bildim bileli ve kendim gibi bildiğimden buyana arkaşlarımı, kimseye üstelikte hiçikimseye HAYIR dediğimi hatırlamıyorum.. çok sıkıntısı çektim ve çok az karını gördüm bunun.. Önceleri hiç farkında değildim sonra, günün birinde Kayseri'de EVET'lerimin biriktiği bir gün arkadaşımla sohbet ederken farkına vardım bunun. Baya oldu, gerçi o günden bu güne değişen çokda fazla şey olmadı..

Hani bir hikayenin -sıradışı- en başından ele almazsanız konusunu, ya da baştan sona sürükleyici bir süreci içeren bir filmin sonunu bekleyene kadar izlemezseniz, anlayacağınız çokda fazla şey kalmaz ya size, işte buda biraz ona benziyor.. Kendimi yine böyle bir sonun kucağında bulduğum bu günlerde de farkına vardığım acı -değil- gerçekten aldığım izlenimlerimi kaydetmek için oturdum masa başına bukez..

Şimdi düşünüyorumda, acaba diyorum evet dediğim insanların yanıma olmayışının en büyük nedeni, esasında olması gereken doğru'nun gerektirdiği hayır cevabımı vermediğinden mi kaynaklanıyor bu durumum? Aslında öyle..

Birde işin garip tarafı bildiğim, hatta bilinen gerçeklerin bilindiği evet'lerimde gizlenen yanlarını görmezlikten gelip, sadece karşımdakinin istediğinin olmasına yardımcı olmamdan ibaretti her şey.. yoksa, kim olursa olsun yapılması zor bir durumu kolaylaştırmaktan ibaret saydığını biliyordu, o karşımdaki her kimse! Bense, sadece kendimi iyi niyetli, birazdan fazlaca da beni iyi tanısınlar kanısına sığınarak yaptım, her ne yapmışsam. Onları yani kim olduğunu bildiğim insanları kaybetmekten korktuğumdan mı böyle yaptım yoksa benimde onların evet'lerine bir gün gelirde ihtiyaç duyarım edasıyla mı yaptım, bilemiyorum..

Bazen bu ve buna benzer düşüncelerimin hepsi, biranda çözüme ulaşmak için birikiveriyor kafamda, sonrada aklım hepten karışıyor, toparlamam güç oluyor..

İyi ve Kötü olmak mı daha zor, yoksa doğru ile yanlış olmak mı diye soracak olsalar şimdi bana, iyi ve kötü olmak, doğruyla yanlış arasında kalmatan çok daha kötü derim.. Halbuki olması gereken yani benim istediğim ve bekediğim en önemli şey, karşımda ya da yanımda kim olursa olsun, beni ben olduğum için kabul edebilmeli. Hayır'larımla, evet'lerimle ben bir bütünüm, parçalanamam.. ya zaten hani dedim ya, bunların hepsinin böyle olması gerektiğinin farkında olmama rağmen halen neden bu kararsızlık, neden bu gelgitler..

Her şeyi biliyorum madem, bunuda biliyorum, korkuyorum -korkmuyorum- kaybetmekten ya da yalnız kalmatan korkardım önceleri, ama şimdi aklıma bile gelmiyor kaybedebileceklerim.. eğer kendimi önemli görebiliyorsam -ki öyle- inanıyorum ki neresi olursa olsun, isterse dünyanın öbür ucu olsun, orda da kaybedeceklerimden çok sahip olduklarımın farkında olmak bana HAYIR diyebilme hakkını tanıyor.. Çocuktum, saftım belki önceleri ama kendimin ve yeteneklerimin farkındayım.. bana uyuyorsa evet, uymuyorsa hayır diyebiliyorum artık -yazmaya başlamadan önce bile-

"kendime güveniyorum" derken bile bunu yazmak bana güven veriyor, inanıyorum kendime ve ben, benim HAYIR diyebilme ihitimalimi seviyorum..

Kendini Düşünmek

2008-06-23T02:52:00.000-07:00

En başından buyana anlatacak olsam baya zamanı alır, ama ben yinede azda olsa biraz mazide yolculuk yapmak istiyorum.. İlk defa kendim için bir şey yapmak istedim, hemde çok.. belkide kendim içi kendimi düşündüğüm ilklerden en önemli olanıydı bu isteğim, ama omadı -istediğim gibi olmadı, istemediğim gibi oldu- zaten farkediyorumda, ne zaman kendimi düşünmeye kalsam, bi aksiliktir hep sarıveriyor etrafımı. Üstelikte bu aksilikler beraberinde pişmanlıklarımıda getirir ve her şey için çok demek için bile çok geç olur.. yeniden başlayabilirim, yeniden ve yine her şeye olup bitenleri unutarak hemde. Ama nedendir bilinmez ne zaman denemeye kalsam bunu sonraları farkediyorumda hepsi birbirine benzer şeyler farklı bir biçimde hayatımda yer edinmeyi becerebiliyorlar ve beceriyorlar beni..

Yeni yeni son buldu deyipte aynanın karşısına her geçtiğimde düşünür oldum artık "kim ya da kimler için döktüm bu saçları? kim kaldı yanımda sona geldiğimde? nerde kaybettiklerimi önemsemeden kendimden çok şey verdiğim insanlar? neden yalnızım şimdi? sadece yeteneksizliklerinden dolayı mı beni yanlarında görmekten mutluluk duydular, yoksa hayatlarını kolaylaştırmak için mi tercih ettiler beni?" bu ve daha yanında buna benzer tonlarca soru. Hepside tek, aynı ve değişmeyen değişimi hatırlatan cevapla yüzyüze bırakır oldular beni; "onlar yalnızca kendilerini düşünüp geçimlerini sen ve senin gibi insanların hayır diyemedikleri o çok hassas yanlarını kullanabildikleri için yanındalardı. Yalnız olduğuna hayıflanma sakın, bunu sen seçtin. Senin onlardan arta kalan çok fazla yanın yok, farkında olmamak senin suçundu, geç farketmende yine sana ait. Sen izin verdiğin için böyle oldu. 'Yanımda kimse kalmadı' deyip suçlaman hem yersiz hemde tanınmayan bir hak senin için başkalarını suçlamak."

Severek dinlediğim Candan Erçetin'in şarkısını hepimiz biliriz, "onlar yanlış biliyor kimsenin suçu değil, bu benim suçum".. İşte bende bugün bunu yaşadım. Yazılacak çok fazla şey olmasına rağmen hisleri anlatmak zor, çok zor.. Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler tek bir söz bile söylemeye hakkım yok belki ama, ne yapmam gerektiğini iyi biliyorum.. hayatta her insanın bir B planı olmalı bence. Bu kez bu planda benden başka kimsenin olmadığını bilmek, beni önce güçlü yapıyor sonrada beyaz bir sayfada başladığım andan, yazdığım sona kadar, yazdığım busondan çok daha güzel bir bitime yaklaşacağımı bilmek, beni olması gereken kadar mutlu ediyor.

Ne söyleyebilirim ki, iyi ki varım..

Merhaba

2008-06-23T02:29:00.000-07:00

İlk blog köşem, kendime ait ilk yazım bu.. hani ilkler unutulmaz derler ya -bana görede öyle- bende bu ilk yazımda, blok köşelerinde okuduğum yazılara benzer ama onlardan güzel olsun istediğim için hayli geciktirdim yazımı.. Olsun, her şeye rağmen yazıyor olabilmek yazabileceğim, beğendiğim tüm yazılar adına yepyeni bir zemin oluşturduğunu bilmek beni yeteri kadar örgütlüyor.. MERHABA diyorum ve başlıyorum..

Yaşadığım birçok şeyi her ayrıntısına kadar unutmayan -ya da unutamayan- birisiyim. Hal böyle oluncada nerden başayacağımı bilememek beni geciktirdi. ARKADAŞım Abdullah ÖZCAN'a beni yazmaya, yazdıklarımı paylaşmaya ve yazılanlardan faydalanıp olmak istediğim şeyi bulmaya yardımcı olduğu için, ona karşı teşekkürü bir borç bilmenin üzüntüsünü yaşıyorum.. -diyeceksiniz, yaşama; teşekkür et kurtul- sanata ve güzel olan her şeye hayranlık duyan, tek işi sevmek olan, acı çekmekten yer yer mutlu olabilen, çoğu zaman kendi içinde yalnız, yazdıkça eksilen özelmlerinden mutluluk duyan, detaylarda -piksellerde- güzel olanı farkedebilen ve kendinden başka kimseye güvenemeyen biriyim..

Son olarak, Attila İLHAN'ın Sen Benim Hiçbir Şeyimsin'i tercih etmemin nedenine gelince, adımı görenlerin ne demek olduğunu sormaları bana hemen hemen onlara karşı aynı anlamı içeren birbirinden farklı cevaplar vermeme neden oldu. İşin özünü düşündüğüm nokta şu aslında; Sen Benim Her Şeyimsin'i çok gizli bir biçimde içerip bunu farkedebilenlere sığınabilecekleri bir liman sunuyor olması ve beraberinde özleme de yer vermesindendir belkide, tercihim sen benim hiçbir şeyimsin olması -bu arada bu tanımda öbürlerinden farklı oldu ama aldınız mesajı-

Yazdığım bu blog köşesinden habersiz kaydettiğim notlarımdan birinde -yeni başlamıştım- şu şekilde sonlandırmıştım düşüncelerimi; bütün bunların devamı, beynim ve tenim var oldukça devam edecek bu köşede..

İletişim Formu

2007-12-22T17:13:00.000-08:00